Home

Zondagochtend kwamen Kees en ik na een lange reis keurig op tijd aan op Schiphol. We werden verwelkomd door onze dierbaren en hebben onder het genot van koffie en thee onze eerste ervaringen gedeeld.
Daarna op weg naar huis...Weer afscheid nemen....nu van Kees...We hebben een mooie maand achter de rug en heel veel met elkaar gedeeld. Tijdens de vlucht zeiden we al tegen elkaar dat ik zonder Kees niet naar dit project was gegaan en ook nog niet dit jaar en Kees zei dat hij niet naar Zuid-Afrika zou zijn gegaan als ik vorig jaar niet was gegaan.. We waren blij dat het is gegaan zoals het is gegaan....samen naar HDC...een prachtig project met veel mooie krachtige mensen.... Jammergenoeg moesten we van hen afscheid nemen...de herinneringen aan hen en aan alle lieve kinderen zullen echter altijd in ons hart blijven!!

Woensdag was weer een dag zoals anders...gewoon half 8 met de bus naar HDC. Vandaag zijn we in de klas weer met nieuwe opdrachten en activiteiten begonnen. De juf vond het leuk als ik weer een knutselopdracht met de kinderen zou doen. Aangezien ik erg van knutselen houd, was ik dus blij met deze opdracht.
Om 10 uur gaan Kees en ik voor de laatste keer met Gugu mee voor de homevisits. We zijn nu in een ander deel van de township dan we eerder waren. Gugu kent iedereen en dat is ook wel belangrijk als je dit werk doet in een township. De mensen die we zouden bezoeken, zijn niet thuis...dat kan natuurlijk ook voorkomen. Een vrouw bleek in de nacht ervoor naar het ziekenhuis gebracht te zijn...

Zondag zouden we naar de kerk van Gugu gaan. De dienst zou om 10 uur beginnen en wij zouden om 10 uur opgehaald worden!? Door wie? Dat wisten we nog niet.
Toen we opstonden was er geen electriciteit....
Dat schijnt hier regelmatig voor te komen. Dan, onze doordeweekse chauffeur van de bus , kwam ons even laten weten dat hij zou proberen iets te doen. Soms kon het een uur en soms wel een halve of een hele dag duren zei hij. Hij vertelde ook dat heel regelmatig kabels worden doorgesneden voor het koperdraad wat erin zit. Dit koperdraad wordt verkocht en levert aardig wat op! Gelukkig gaat het licht weer aan voordat we worden opgehaald. De spullen die we in het vriesvak gelegd hebben zijn half ontdooid dus die halen we er maar liever uit.

Afgelopen woensdag was de vrijwilligersdag. Met alle vrijwilligers van Be-More die in Port Elizabeth bij een project zijn, gingen we alle projecten bezoeken. Het zijn stuk voor stuk mooie projecten waar heel veel goede dingen gebeuren.
We zijn begonnen bij ons eigen project. Daarna gingen we naar Ithemba: een project waar met gehandicapte kinderen wordt gewerkt, daarna naar Ready 4 Life: een project waar jongeren die geen werk hebben worden ondersteund, daarna naar Back 2 School: een project waar geprobeerd wordt jongeren weer naar school te krijgen en waar de gezinnen worden bezocht waartoe deze jongeren behoren. Thamsanqa was het volgende project: hier worden weeskinderen en straatkinderen en kinderen die te vondeling zijn gelegd opgevangen. Als laatste was Ubomi Obutsha, ook een nieuw project net als HDC. Het is ook een project waar heel veel wordt gedaan voor kinderen in de township maar dan een veel grotere township dus ook met veel meer kinderen.

Ik ga toch nog even proberen om met een nieuw bericht de andere foto's te plaatsen. Ik hoop dat het zal lukken....

Toen ik zondag de foto's erbij wilde zetten viel halverwege internet uit vandaar....
Ik ga het opnieuw proberen.....

Zondag was de juf uit mijn klas jarig, 66 werd ze! Gisteren was Kirsten ook jarig. We hebben voor allebei een chocoladetaart gebakken en deze zijn beide helemaal opgegaan bij HDC.
Kees en ik hebben een HDC liedje gemaakt op de melodie van het rietlandlied. Het viel voor de kinderen nog niet mee om meteen enthousiast mee te zingen... We zouden het beter in Xhosa kunnen aanleren maar we geven de moed niet op... we gaan het elke dag oefenen in de hoop dat ze het voor volgende week vrijdag kennen.
Ook hebben we gisteren met heel veel kinderen een bandje geknoopt. Ja mam...je katoen komt weer helemaal van pas!!
Het was leuk om vandaag een van de moeders met zo'n bandje om te zien...had ze van haar dochter gekregen!
Vandaag weer een heel bijzondere dag.

Donderdag mochten Kees en ik mee met Gugu ( de social worker) naar de township om bezoekjes te brengen bij mensen die ondersteuning nodig hebben. We rijden elke dag langs de township maar vandaag zullen we er voor het eerst echt heen gaan. Er gaan een paar moeders mee die zelf ook in de township wonen en iedereen kennen. Het is de bedoeling dat deze moeders steeds meegaan zodat zij de taak op zich kunnen nemen van 1e aanspreekpunt als er bij iemand in de township direkt hulp nodig is.
Deze moeders kijken of ze zelf iets kunnen doen en kunnen het dan weer bespreken met de social worker.
Als eerste komen we aan bij een tiener. Ze zorgt voor de twee kinderen van haar overleden zus en ook voor haar moeder met wie het ook niet goed gaat....het meisje is zichtbaar gespannen. Elke week wordt zij bezocht en gevraagd hoe het gaat en wat ze nodig heeft.

Met pinksteren was geen sprake van een windvlaag maar van een heuse storm!! Het was ook erg koud.
Op pinksteravond waren we uitgenodigd voor een kerkdienst. Het leek ons leuk om dit een keer mee te maken. Het was een warm ontvangst wat wel erg aangenaam was op zo'n koude dag.
Het was een heel andere dienst dan wij gewend zijn maar wel heel bijzonder!.Opvallend was dat er enorm veel jongeren in deze kerk zaten...wel een paar honderd! Ze hadden drie diensten op deze dag.
Na de dienst werd ons een kop koffie of thee aangeboden en we raakten in gesprek met een aantal mensen van deze kerk.
Aan het eind van het gesprek werden we zelfs uitgenodigd om een keer te komen eten. Veel mensen hier zijn bijzonder gastvrij...

Onze eerste indrukken....

We hebben een paar bijzondere dagen achter de rug. Donderdag was voor mij een dag met een gouden randje. De juf bij wie ik woensdag in de klas was is een erg enthousiaste vrouw. Ze wordt volgende week 66 jaar maar ze heeft energie als iemand van 26 en ze staat erg open voor nieuwe ideeën. Ze heeft altijd klassen gehad met grotere kinderen en staat nu sinds 5 weken voor een klas met 5 en 6-jarigen. Dat is op zich al heel wat.
Toen ik haar het een en ander vertelde over hoe wij met 5 en 6-jarigen werken werd ze helemaal enthousiast en vroeg ze of ik de volgende dag misschien iets kon laten zien van wat ik had verteld.
Ik vond dat natuurlijk erg leuk om te doen. 
Ik liet de kinderen in groepjes werken en met 1 groepje ging ik verven wat de meeste kinderen nog nooit eerder hadden gedaan!
Na een tijdje wisselden de groepjes van plaats en kon ik weer een nieuw groepje helpen met verven.

We zijn hier nu 3 dagen en hebben al heel veel indrukken opgedaan.
Op maandagochtend om 8 uur zijn we op de luchthaven van Port Elizabeth aangekomen. We werden opgewacht en naar ons verblijf gebracht. Aangezien we eigenlijk nauwelijks geslapen hadden en Jenny (de coördinator van het project) pas rond 2 uur zou komen hebben we even een paar uurtjes kunnen slapen. Dat was echt even lekker.
Toen Jenny kwam, waren we redelijk uitgerust.
Ze is met ons naar het project gereden en heeft ons aan heel veel mensen van het project voorgesteld. Daarna zijn we ook naar de township gegaan en heeft Jenny ons ook aan een aantal mensen voorgesteld. De kinderen kwamen meteen op ons af en maakten het eerste contact door een" high five" te geven.
De huizen in de township staan heel dicht op elkaar en de meeste mensen leven er echt heel eenvoudig. Voor ons ondenkbaar dat we zo zouden kunnen leven.

Zoals veel kinderen de nachtjes aftellen tot ze jarig zijn, zo voelt het eigenlijk ook voor mij.
Nog 7 nachtjes en dan is het al zover!...
Het klinkt misschien gek maar eigenlijk vind ik het nu spannender om te gaan dan de vorige keer. het is natuurlijk ook wel een heel ander project met een heel andere doelgroep.
Maar opnieuw staan we voor de uitdaging hoe we als vrijwilligers samen met de mensen van het project verschil kunnen maken voor de mensen en de kinderen in de township.
Wat kunnen we doen...wat is er al...wat is er nodig...hoe kunnen we het project ondersteunen...hoe kunnen we zonder mensen afhankelijk te maken zoeken naar mogelijkheden die er zijn of die we met elkaar kunnen creëren...
Het is mooi om te ervaren dat er na mijn oproep voor steun aan HDC opnieuw veel mensen hun betrokkenheid tonen.

Zoals de meesten van jullie inmiddels weten, ga ik binnenkort nog een keer naar Zuid-Afrika om vrijwilligerswerk te doen.
Ik ga samen met een collega en vriend Kees Korteland.
We gaan naar het project Human Dignity Centre in Port Elizabeth.
De doelgroep van het HDC is “the poorest of the poor”. In de oudste township rond Port Elizabeth, Walmer, zorgt deze organisatie voor de allerarmsten en lukt het verrassend goed om juist voor deze mensen verschil te maken en de armoede-cirkel te doorbreken.
Met programma’s als kinderopvang, counseling voor HIV positieve vrouwen, een voedselprogramma voor de allerarmsten, een naschoolse opvang voor kinderen, trainings- en preventieprogramma’s en home-based care zorgt HDC op allerlei manieren voor de mensen van Walmer township. Ze kunnen daar heel goed wat extra vrijwilligers gebruiken om het project verder op te bouwen en Be-More wil dit project dan ook graag ondersteunen.

Het is nog een beetje onwerkelijk maar over vier weken ga ik opnieuw naar Zuid-Afrika!
Samen met Kees ga ik naar het project Human Dignity Centre. Een nieuw project...met als doelgroep "the poorest of the poor".
Het is een project in Port Elizabeth in de oudste township. Human Dignity Centre zorgt voor de allerarmsten en het lukt verrassend goed om voor deze mensen een verschil te maken en de armoede-cirkel te doorbreken door o.a. kinderopvang, counseling voor HIV positieve vrouwen, een voedselporogramma, een naschoolse opvang, training- en preventieprogramma's...een mooi project om aan mee te mogen werken.
Ik vind het heel bijzonder om samen met Kees (een collega en vriend) dit project te gaan ondersteunen als vrijwilliger.

Lieve allemaal...

Allereerst wil ik jullie laten weten dat ik op dit moment weer thuis achter de computer zit...verzekerd van de internetverbinding!!
Ik moet mijn verhaal op mijn weblog natuurlijk nog wel afmaken nu ik thuis ben want iedereen zal benieuwd zijn hoe het zaterdag was om ook weer afscheid te moeten nemen...en of ik een goede terugreis heb gehad.

Om maar bij het afscheid te beginnen.. dat was niet makkelijk.
's Morgens heb ik nog heel wat foto's gemaakt van de kinderen en de huismoeder van mijn huisje. We hadden vrijdagavond al een beetje afscheid genomen omdat het toen de laatste avond was dat we met z'n allen bij elkaar waren. Ik heb hen toen al wat foto's gegeven die ik in de afgelopen weken van hen had gemaakt en voor iedereen achterop één van de foto's geschreven wat voor mij een mooie herinnering aan hen was....